Mijn naam is Julian.
Ik geloof dat het leven pas écht interessant wordt als je even stil durft te staan.
Of dat nu bij jezelf is, of in verbinding met anderen.
Nieuwsgierigheid is mijn kompas. Groei is hoe ik beweeg.
Mijn missie: je in één uur terugbrengen naar wat er voor jou echt toe doet.
Als verkeersvlieger bij aanvankelijk een groene, en later lange tijd een blauwe Nederlandse luchtvaartmaatschappij, heb ik 10 jaar lang mensen overal naartoe gebracht. De hele wereld over.
Een ware jongensdroom.
Mijn hele leven heb ik toegewerkt naar mijn droom om verkeersvlieger te worden.
Talloze selecties, examens en sollicitaties heb ik doorlopen en het was keihard werken, maar mijn jongensdroom mocht uitkomen.
Na tien jaar in de cockpit bracht een medische situatie mijn werk als piloot tot stilstand.
Pas in de periode daarna werd zichtbaar wat dit moment werkelijk in beweging zette.
Soms heeft het leven plannen met je die groter zijn dan je eigen koers ooit had kunnen zijn.
Piloot worden vraagt een enorme investering van tijd, kapitaal en toewijding om door een streng selectieproces te komen.
De markt voor verkeersvliegers in Nederland is klein en de kansen zijn beperkt. Toch wist ik die droom waar te maken.
Maar het leven is zo vaak wat je gebeurt terwijl je andere plannen maakt.
Niet alles is te plannen.
Soms is het een kwestie van meeveren en meebuigen. Vertrouwen houden. Er komt weer iets moois op je pad.
Op een zwoele zomeravond las ik een interview met filosoof en schrijver Stine Jensen. Een van de vragen was: ‘Welke gebeurtenis heeft het meeste indruk op je gemaakt?’
Haar antwoord raakte me: ze vertelde hoe ze in Zuid-Korea, voor de serie Dus ik ben…, dertig minuten in een doodskist had gelegen – een intense confrontatie met jezelf en waar je voor leeft.
Ik was gefascineerd en keek die avond meteen de betreffende uitzending terug. Wat ik zag, liet me niet meer los.
Als zoiets voor mij als toeschouwer al zoveel impact had, moest het als deelnemer nog veel intenser zijn.
Vroeger had ik al eens gedacht aan een directe confrontatie met jezelf en je eindigheid, om het leven meer te waarderen. Maar dat idee leek me toen zo absurd dat ik het liet varen.
Tot ik die documentaire¹ zag.
Het bestond dus echt.
