TRANSPARANTIE
Hoe ik AI gebruik.
Echte verbinding met AI bestaat niet. Echte verbinding dankzij AI wel.
Ik gebruik AI om dit uur bij je te brengen, zonder je privéwoorden naar een model te sturen.
Het uur zelf
Dit is geen product dat in een weekend uit een prompt kwam.
Was het maar zo eenvoudig.
Ik heb dit uur zelf bedacht en opgebouwd. Maar het meeste werk zat niet in wat erin kwam. Het zat in wat er gaandeweg weer uitging.
Het terugbrengen tot de essentie heeft het grootste deel van die tien jaar gekost.
AI heeft meegelezen als eindredacteur. Beslissen deed het nooit.
Het begon als een live seminar, met echte kisten. Daarna heb ik het versie na versie herbouwd.
Testen, falen, opnieuw beginnen. De afgelopen vijf jaar fulltime. Waardevolle feedback verzamelen en weer doorontwikkelen.
Af en toe vraagt een stemmetje waarom ik dit allemaal in vredesnaam doe.
Ik heb dat stemmetje honderd keer genegeerd. Anders was er nu niets om te lanceren.
Wat het kostte, was tijd. Heel veel tijd. Vakanties en reizen die ik liet schieten, ontelbare weekenden en avonden.
Achter een bureau, voor een product over bewust leven.
Die paradox ken ik van binnenuit. Dit uur komt daarvandaan.
Waar geen model bij komt
Geen model leest wat je in dit uur opschrijft.
Dat geldt voor je vijftien antwoorden, je afscheidsbrieven, een boodschap die je voor jezelf houdt en een zin die je halverwege laat staan. Niets ervan wordt geïnterpreteerd, samengevat, beoordeeld, gesorteerd of beantwoord.
Een model komt op precies drie plekken in de buurt van dit uur. Hier staan ze.
- Het synchroniseren van mijn ingesproken tekst met de woorden op je scherm
- Het uitspreken van je naam in je brieven
- Het modereren van een boodschap die je zelf openbaar maakt
Verder niets. Je privéwoorden worden nooit naar een model gestuurd, ook niet in verkorte vorm of zonder je naam.
Hoe je woorden technisch worden verwerkt, lees je op Jouw woorden.
De stem is van mij
Alles wat je mij hoort zeggen, heb ik zelf ingesproken, in de studio, in beide talen.
Er is één uitzondering: je naam.
Die wordt tijdens het uur hardop gezegd en er zijn te veel namen om ze allemaal op te nemen. Daarvoor gebruik ik een stemmodel dat op mijn eigen stem is getraind. De rest van de zin is mijn echte stem.
Eén ding blijft schuren. Op het persoonlijkste moment van het uur wordt je naam uitgesproken door een stemmodel, niet door mij.
Ik heb geen betere oplossing gevonden. Ik zeg het liever hier dan te hopen dat je het niet merkt.
De muziek
Negen stukken dragen het uur. Acht daarvan zijn in code gecomponeerd, laag voor laag, rond een grondtoon die ik heb gemeten.
AI leverde daarvoor de grondstof: vijf ruwe lagen, waaronder een stem, een gestreken snaar, een pad en een lage drone.
Het negende is een gelicenseerd stuk van muzikant Quincas Moreira, gemaakt door een mens, ruim voordat dit project bestond.
Een prompt leverde één stereomix. Die liet zich niet naadloos herhalen en hield geen uur lang dezelfde toonwereld vast.
Daarom zitten de toonhoogte, de ademhaling en de lus in de code.
Tientallen versies verdwenen in de prullenbak voordat er één overbleef. Ik weet wat dat over mij zegt.
De rest
Teksten
De ideeën en de zinnen zijn van mij. AI is mijn eindredacteur en bij grotere stukken mijn regieassistent. De regie houd ik.
Het denkwerk is van mij. AI zet een eerste versie neer. Daarna herschrijf ik die in mijn eigen woorden. Ik druk zelf op verzenden. Altijd.
Video
Ik sta zelf voor de camera. Er heeft nog nooit een avatar namens mij gesproken. Voor de montage en nabewerking gebruik ik wel AI.
De site
Gebouwd en bijgeschaafd met AI.
Waarom AI een middel blijft
Dit uur gaat voor mij over verbinding.
Eerst met jezelf: voelen wat er is, het erkennen en jezelf geven wat je écht nodig hebt onder de ruis.
Daarna met de mensen om je heen, vanuit die plek.
En daarna met wat jou overstijgt.
Techniek brengt dat uur om drie uur 's nachts naar de andere kant van de wereld, in je eigen taal. Verder reikt die rol niet.
Mis je hier iets? Mail me.