De stilte die niemand benoemt
We praten over alles.
Liefde. Ambitie. Trauma.
Maar over de dood? Stilte.
Iedereen gaat dood.
Maar niemand wil het erover hebben.
En de prijs is echt.
Zoveel woorden die we nooit zeiden.
Het lag niet aan onwil. Het moment ging voorbij voordat we ze spraken.
Onuitgesproken afscheid verdwijnt niet.
Het wordt een verdriet dat blijft hangen.
Het gesprek doet ertoe.
Begin het nu het nog kan.
SIRE-CAMPAGNE: DE DOOD. PRAAT EROVER, NIET EROVERHEEN.
Meer dan de helft van de Nederlanders had op een betere manier afscheid willen nemen van iemand die overleden is, blijkt uit onderzoek in opdracht van SIRE. De stichting concludeert dat Nederlanders te weinig met elkaar over de dood praten: ongeveer een derde vindt het moeilijk om over het eigen sterven te praten. En dat is belangrijk, stelt SIRE, want een onvolledig afscheid laat extra verdriet achter en bemoeilijkt de rouw.
Een laag onder de stilte
Als de dood dichtbij komt, gebeurt er iets waar bijna niemand op rekent. Je rouwt niet alleen om de ander. Op de begrafenis of crematie sta je oog in oog met de dood zelf. Daarna ebt het gevoel weg. Tot het volgende verlies het terugbrengt. En elke keer confronteert het je met je eigen sterfelijkheid.
En die confrontatie neemt het over. Zo erg dat je er nauwelijks kunt zijn voor degene die je verliest. De rouw gaat, ongemerkt, ook over jou.
Daarom is het zo belangrijk om je eigen einde eerst onder ogen te komen. Niet wanneer het je overkomt. Nu, terwijl het nog stil is.
Zodat je kunt blijven staan als het moment komt. Aanwezig. Helder. Zonder de spijt dat je het miste.
Dit is precies waarom de Last Hour Experience bestaat.
Eén uur.
Eén waarheid.
Voor het te laat is.
En de stilte het overneemt.
Voor altijd.